Podręcznik diagramowania periodontologicznego
Praktyczny, zorientowany na klinicystę przewodnik po diagramowaniu periodontologicznym: co rejestrować, jak sondować i jak interpretować liczby. Napisany tak, aby był użyteczny niezależnie od tego, czy używasz Zermmi, czy nie — wskaźniki, progi i porady dotyczące postępowania mają zastosowanie do każdego diagramu periodontologicznego.
Praktyczny, zorientowany na klinicystę przewodnik po diagramowaniu periodontologicznym: co rejestrować, jak sondować i jak interpretować liczby. Napisany tak, aby był użyteczny niezależnie od tego, czy używasz Zermmi, czy nie — wskaźniki, progi i porady dotyczące postępowania mają zastosowanie do każdego diagramu periodontologicznego.
Czym jest diagramowanie periodontologiczne?
Diagramowanie periodontologiczne to systematyczne rejestrowanie pomiarów klinicznych wokół każdego zęba w celu oceny zdrowia przyzębia — dziąsła, więzadła przyzębnego, cementu i kości wyrostka zębodołowego. Pełny diagram obejmuje głębokość kieszonki, krwawienie przy sondowaniu, recesję, zajęcie furkacji, ruchomość oraz płytkę w sześciu punktach na każdy ząb (mezjo-policzkowy, środkowo-policzkowy, dystalno-policzkowy, mezjo-językowy, środkowo-językowy, dystalno-językowy).
Pomiary te, wraz z radiogramami i wywiadem medycznym, pozwalają na stadium i stopień zaawansowania periodontitis zgodnie z klasyfikacją World Workshop z 2017 r. oraz na zaplanowanie leczenia i wizyt kontrolnych. Diagramy są również najbardziej wiarygodnym sposobem wykazania progresji lub stabilności między wizytami — dlatego czysty, porównywalny, długoterminowy zapis ma większe znaczenie niż jakikolwiek pojedynczy pomiar.
Dobry diagram jest:
- Kompletny. Każde miejsce, każda wizyta. Brakujące dane uniemożliwiają porównanie.
- Powtarzalny. Ta sama sonda, ta sama siła, ta sama technika, ten sam punkt odniesienia.
- Porównywalny. Wyrównane pozycje zębów i spójna notacja, aby poprzednie i obecne diagramy można było porównać jednym spojrzeniem.
- Komunikatywny. Czytelny dla kolegi, higienistki, przy skierowaniu do specjalisty i — poprzez wydrukowane podsumowanie — dla samego pacjenta.
Wskaźniki rejestrowane na diagramie periodontologicznym
Ta sekcja jest odniesieniem do sześciu podstawowych pomiarów, które będziesz rejestrować. Każdy z nich odpowiada na inne pytanie kliniczne, a razem stanowią podstawę stadium i stopnia zaawansowania.
Głębokość sondowania (PD)
Odległość od brzegu dziąsła do dna szczeliny dziąsłowej lub kieszonki, mierzona w milimetrach za pomocą skalibrowanej sondy periodontologicznej (zwykle UNC-15 lub WHO-621). Sześć miejsc na ząb, rejestrowanych w całych milimetrach — większość diagramów nie rozróżnia drobniejszych podziałek, ponieważ sondowanie nie jest aż tak powtarzalne.
- 1–3 mm: fizjologiczna szczelina dziąsłowa.
- 4–5 mm: płytka kieszonka, wczesna choroba lub aktywne zapalenie.
- ≥6 mm: głęboka kieszonka, znaczna utrata przyczepu, prawdopodobnie wymagająca interwencji niechirurgicznej lub chirurgicznej.
Siła sondowania ma znaczenie. Literatura zbiega się wokół ~0,20–0,25 N (mniej więcej takie ciśnienie, jakie jest potrzebne do wybielenia łożyska paznokcia). Istnieją sondy z kontrolą siły; większość klinicystów polega na skalibrowanej technice.
Krwawienie przy sondowaniu (BOP)
Binarny pomiar w poszczególnym miejscu: czy miejsce krwawiło w ciągu 10–30 sekund od sondowania? BOP jest najczulszym wczesnym wskaźnikiem zapalenia dziąseł. Jest również najlepszym pojedynczym predyktorem negatywnym: konsekwentny brak BOP w kilku wizytach silnie sugeruje stabilność periodontologiczną.
Raportuj BOP jako procent krwawiących miejsc ze wszystkich zarejestrowanych miejsc. Poniżej 10% jest powszechnie cytowanym celem dla zdrowia periodontologicznego po leczeniu.
Kliniczny poziom przyczepu (CAL) i recesja
CAL to odległość od połączenia szkliwno-cementowego (CEJ) do dna kieszonki. Jest to najbliższy kliniczny wskaźnik zastępczy rzeczywistej utraty przyczepu, ponieważ w przeciwieństwie do PD jest niezależny od położenia brzegu dziąsła. Jeśli występuje recesja, CAL = PD + recesja. Jeśli dziąsło znajduje się koronowo względem CEJ, CAL = PD − (odległość brzegu dziąsła koronowo względem CEJ).
Większość przyfotelowych procedur rejestruje PD i recesję oddzielnie i oblicza CAL. To w porządku — upewnij się tylko, że recesja zawsze jest rejestrowana z właściwym znakiem i odniesieniem.
Ruchomość
Oceniana w skali 0–3 wg klasyfikacji Millera:
- 0: tylko ruchomość fizjologiczna.
- 1: do 1 mm ruchu poziomego.
- 2: więcej niż 1 mm ruchu poziomego.
- 3: ruch poziomy i pionowy (wgłębny).
Użyj dwóch sztywnych trzonków narzędzi (nie palców) przyłożonych od strony policzkowej i językowej. Ruchomość, która wzrasta między wizytami, jest sygnałem ostrzegawczym, nawet jeśli kieszonki wyglądają stabilnie.
Zajęcie furkacji
Dotyczy tylko zębów wielokorzeniowych. Oceniane za pomocą sondy Nabersa:
- Klasa I: utrata pozioma do jednej trzeciej szerokości zęba.
- Klasa II: utrata pozioma powyżej jednej trzeciej, ale nie na wylot.
- Klasa III: furkacja na wylot.
Furkacje są niedostatecznie leczone w większości procedur, ponieważ trudno je sondować. Diagram, który konsekwentnie rejestruje furkacje, wychwytuje problemy, które sama PD pomija.
Wskaźnik płytki
Zwykle rejestrowany jako binarny wynik na miejsce (O'Leary) lub w skali 0–3 (Silness-Löe). Płytka i BOP razem napędzają rozmowę z pacjentem o higienie jamy ustnej. Wynik płytki poniżej 20% jest rozsądnym celem podczas aktywnej terapii.
Jak przeprowadzić badanie periodontologiczne
Pełne badanie periodontologiczne trwa 8–15 minut na całe uzębienie, gdy klinicysta ma ustaloną procedurę. Czas jest inwestowany raz; porównywalny długoterminowy zapis, który wytwarza, zwraca się przy każdej kolejnej wizycie kontrolnej.
Pozycjonowanie i przygotowanie pacjenta
Rozchyl fotel tak, aby szczęka była mniej więcej pozioma podczas pracy z górnymi zębami, i bliżej 45° dla żuchwy. Dobre światło na polu pracy i ssak w zasięgu asystenta mają większe znaczenie niż wyszukany sprzęt. Osusz obszar, który masz sondować — wilgotne dziąsło maskuje krwawienie przez pierwsze sekundy i prowadzi do zaniżenia BOP.
Zaktualizuj wywiad medyczny przed rozpoczęciem diagramowania, a nie po. Palenie, cukrzyca (i HbA1c, jeśli znany), ciąża, antykoagulanty i niedawne antybiotyki — wszystko to zmienia sposób interpretacji liczb, które właśnie zapiszesz. Wykonaj najpierw zdjęcia wewnątrzustne lub radiogramy, jeśli są do wykonania — sondowanie może wywołać przemijające krwawienie, które źle się fotografuje.
Wybór sondy i kalibracja
Używaj jednego typu sondy podczas całej wizyty, a najlepiej podczas całej historii pacjenta. Mieszanie UNC-15 z sondą Williamsa między wizytami wprowadza szum, który wygląda jak progresja choroby. UNC-15 (oznaczenia co 1 mm na całej długości) jest najczęstszym wyborem; sonda WHO-621 z końcówką kulkową 0,5 mm jest właściwym wyborem, gdy chcesz również wykonać badanie przesiewowe w kierunku kamienia nazębnego. Do furkacji zakrzywiona sonda Nabersa jest nieodzowna.
Siła sondowania powinna wynosić około 0,20–0,25 N. Dotykowym punktem odniesienia, z którego korzysta większość klinicystów, jest nacisk potrzebny do wybielenia łożyska paznokcia — trochę mniej, niż prawdopodobnie myślisz. Istnieją sondy ciśnieniowe z kontrolą siły (np. Florida Probe, Click-Probe) i warte są inwestycji w warunkach specjalistycznych, ale skalibrowana technika manualna jest akceptowalna i częstsza.
Sekwencja
Dwie uzasadnione kolejności:
- Kwadrant po kwadrancie, sześć miejsc na ząb — sonduj dystalno-policzkowo, środkowo-policzkowo, mezjo-policzkowo, następnie mezjo-językowo, środkowo-językowo, dystalno-językowo, ząb po zębie. Najlepsze dla papierowych diagramów lub gdy asystent pisze, gdy klinicysta sonduje.
- Miejsce po miejscu wzdłuż łuku — sonduj najpierw wszystkie dystalno-policzkowe, potem wszystkie środkowo-policzkowe i tak dalej. Szybsze, gdy jesteś skalibrowany, i dobrze dostosowane do cyfrowych diagramów z automatycznym przechodzeniem, takich jak Zermmi, w których kursor przechodzi do następnego oczekiwanego miejsca po każdym wpisie, a klinicysta nigdy nie patrzy na ekran.
Obie sekwencje są w porządku. Zasada brzmi: wybierz jedną i używaj jej przy każdej wizycie, u każdego pacjenta. Zmiana sekwencji między wizytami zwielokrotnia zmienność pomiaru.
Typowe pułapki
- Niedostateczne sondowanie kątów liniowych. Miejsca mezjo-policzkowe i dystalno-policzkowe to te, w których kryją się kieszonki. Skieruj sondę lekko w kierunku przestrzeni międzyzębowej, zamiast trzymać ją prostopadle do długiej osi zęba.
- Pomijanie miejsc językowych i podniebiennych. Niewygodne dla pacjenta, łatwe do pośpiesznego wykonania. Rejestruj je mimo to — choroba po stronie językowej jest często asymetryczna i diagnostyczna.
- Nieosuszenie przed BOP. Odczekaj 10–30 sekund po sondowaniu, zanim uznasz miejsce za niekrwawiące. Wczesne odczyty systematycznie zaniżają wynik.
- Odczytywanie PD od brzegu dziąsła przy rejestrowaniu CAL. CAL odnosi się do CEJ, a nie do brzegu. Jeśli zarejestrujesz PD i recesję oddzielnie, oprogramowanie do diagramowania może poprawnie obliczyć CAL; większość błędów pojawia się, gdy klinicyści próbują łączyć je mentalnie w czasie rzeczywistym.
- Diagramowanie z pamięci. Albo druga para rąk zapisuje, albo klinicysta sam wprowadza wartości po każdym miejscu. Zbierając „zapamiętam i wpiszę później”, tracisz dane i wprowadzasz tendencję do okrągłych liczb.
Interpretacja diagramu: stadium i stopień zaawansowania
Klasyfikacja World Workshop z 2017 r. (Papapanou et al., J Clin Periodontol 2018; Tonetti et al., J Periodontol 2018) jest aktualnym standardem międzynarodowym. Zastępuje podział z 1999 r. na przewlekłą/agresywną dwuosiowymi ramami: stadium (ciężkość i złożoność) oraz stopień (tempo progresji i ryzyko).
Stadium
Stadium jest napędzane głównie przez międzyzębową CAL w najbardziej dotkniętym miejscu, radiograficzną utratę kości oraz utratę zębów spowodowaną przez periodontitis.
- Stadium I — początkowe periodontitis. Międzyzębowa CAL 1–2 mm, radiograficzna utrata kości w jednej trzeciej koronowej (<15%), brak utraty zębów z powodu periodontitis, maks. PD ≤4 mm, głównie pozioma utrata kości.
- Stadium II — umiarkowane. Międzyzębowa CAL 3–4 mm, utrata kości w jednej trzeciej koronowej (15–33%), brak utraty zębów z powodu periodontitis, maks. PD ≤5 mm, głównie pozioma utrata kości.
- Stadium III — ciężkie z potencjałem dodatkowej utraty zębów. Międzyzębowa CAL ≥5 mm, utrata kości sięgająca do środkowej jednej trzeciej korzenia i poza nią, utrata zębów z powodu periodontitis ≤4 zęby. Czynniki złożoności: PD ≥6 mm, pionowa utrata kości ≥3 mm, furkacja klasy II lub III, umiarkowane ubytki wyrostka.
- Stadium IV — zaawansowane z rozległą utratą zębów i złożonymi potrzebami rehabilitacyjnymi. Kryteria stadium III plus utrata zębów z powodu periodontitis ≥5 zębów, dysfunkcja żucia, wtórny uraz okluzyjny (ruchomość ≥2), ciężki ubytek wyrostka, załamanie zgryzu, dryft, wachlarzowe rozsunięcie, mniej niż 20 pozostałych zębów (10 par antagonistów).
Pojedyncze zaawansowane miejsce może podnieść stadium. Błądź po stronie wyższego stadium, gdy pacjent jest na granicy.
Stopień zaawansowania
Stopień opisuje, jak szybko choroba postępowała i jak prawdopodobne jest, że będzie postępować dalej. Trzy kotwice:
- Stopień A — wolne tempo. Brak utraty kości lub wzrostu CAL w ciągu 5 lat, lub radiograficzna utrata kości (% długości korzenia) podzielona przez wiek jest <0,25. Niepalący. Normoglikemiczny.
- Stopień B — umiarkowane tempo. <2 mm utrata kości lub wzrost CAL w ciągu 5 lat, lub %BL/age między 0,25 a 1,0. Palący <10 papierosów/dobę. HbA1c <7,0% u diabetyków.
- Stopień C — szybkie tempo. ≥2 mm utrata kości lub wzrost CAL w ciągu 5 lat, lub %BL/age >1,0. Palący ≥10 papierosów/dobę. HbA1c ≥7,0% u diabetyków.
Gdy dane długoterminowe nie są dostępne, oceń stopień na podstawie dowodów pośrednich: %BL/age jest rozsądnym pojedynczym wskaźnikiem zastępczym.
Zasięg i rozmieszczenie
Dodaj deskryptor:
- Zlokalizowane — <30% zębów zajętych.
- Uogólnione — ≥30% zębów zajętych.
- Wzorzec trzonowiec-siekacz — charakterystyczne rozmieszczenie tego, co wcześniej nazywano agresywnym periodontitis.
Przykład opracowany
52-letni niepalący, nie-diabetyk zgłasza się z: najgorsze miejsce międzyzębowa CAL 6 mm na zębie 26, trzy zęby utracone z powodu periodontitis, furkacja klasy II na 16 i 26, maks. PD 7 mm, głównie pozioma utrata kości na radiogramach, 45% zębów zajętych. Rozpoznanie: uogólnione periodontitis, Stadium III, Stopień B.
Implanty i diagramowanie okołowszczepowe
Implanty również wymagają diagramowania — pomiary są podobne, progi — nie.
Co jest inne
- Brak odniesienia do CEJ. Głębokości sondowania wokół implantów odczytuje się od brzegu błony śluzowej lub od barku implantu, w zależności od projektu protetycznego. Zarejestruj zastosowany punkt odniesienia, aby następny klinicysta mógł go odtworzyć.
- Punkt wyjściowy ma większe znaczenie. Kieszonka 4 mm wokół implantu może być fizjologiczna dla tego implantu i patologiczna dla innego, w zależności od geometrii połączenia, grubości tkanek miękkich w momencie osadzenia i czasu od obciążenia. Najbardziej użyteczną pojedynczą liczbą w diagramowaniu okołowszczepowym jest zmiana względem diagramu wyjściowego — zwykle wykonanego w momencie dostarczenia prac protetycznych lub podczas pierwszej wizyty podtrzymującej.
- Mniejsza siła sondowania. Około 0,15 N jest powszechnie cytowanym celem — mniej więcej dwie trzecie siły, jaką użyłbyś przy zębie naturalnym. Mocniejsze sondowanie może przeniknąć nabłonek szczelinowy i dać fałszywie głębokie odczyty.
- BOP oceniane jest inaczej. Wokół implantów BOP jest raportowane wraz z wysiękiem ropnym: krwawienie z wysiękiem ropnym jest silniejszym wskaźnikiem peri-implantitis niż samo krwawienie.
Peri-implant mucositis vs. peri-implantitis
- Peri-implant mucositis — krwawienie przy sondowaniu ze zwiększoną PD lub bez, ale bez dodatkowej utraty kości poza początkową remodelacją brzegu kostnego. Odwracalne poprzez debridement niechirurgiczny i poprawę higieny.
- Peri-implantitis — krwawienie i/lub wysięk ropny przy sondowaniu, PD ≥6 mm oraz postępująca utrata kości ≥3 mm od początkowego radiogramu (lub ≥2 mm, jeśli nie ma punktu wyjściowego). Wymaga interwencji chirurgicznej w większości przypadków.
Radiograficzny poziom kości jako punkt odniesienia
Zarejestruj poziom odsłonięcia pierwszego gwintu w punkcie wyjściowym. Późniejszą utratę kości mierzy się od tego odniesienia, a nie od barku implantu. Znormalizowane zdjęcie okołowierzchołkowe z zastosowaniem techniki równoległej daje powtarzalne pomiary liniowe; CBCT jest odpowiednie, gdy rozważana jest operacja.
Interwały wizyt kontrolnych
Utrzymanie okołowszczepowe wykonuje się zwykle co 3–4 miesiące w pierwszym roku po obciążeniu, przechodząc na co 6 miesięcy w drugim roku, jeśli nie ma mucositis, a kontrola płytki jest dobra. Palacze i przypadki rekonstrukcyjne pozostają na krótszym interwale na czas nieokreślony.
Porównanie długoterminowe i progresja
Pojedynczy diagram to migawka. Rozpoznanie periodontologiczne to trajektoria. Cały sens standaryzacji procesu diagramowania polega na tym, że można porównać dwa diagramy w odstępie dziewięciu miesięcy i zobaczyć, które miejsca się zmieniły.
Jak wygląda dobre porównanie dwóch wizyt
To samo numerowanie zębów, te same punkty odniesienia, ta sama sonda, ten sam operator, jeśli to możliwe. Ustaw dwa diagramy obok siebie — większość oprogramowania, w tym Zermmi, nakłada je na siebie — i przeskanuj pod kątem:
Trendy procentowe
Trendy głębokości kieszonek
Trend głębokich miejsc
Trendy CAL
- Zielone miejsca — PD zmniejszyła się, BOP ustąpiło. Oczekiwane po udanej terapii niechirurgicznej lub dobrym okresie utrzymania.
- Żółte / stabilne — PD w zakresie ±1 mm, BOP niezmienione. Cel dla większości pacjentów na wizycie kontrolnej.
- Czerwone miejsca — PD wzrosła o ≥2 mm, nowe BOP, nowe zajęcie furkacji, wzrost ruchomości. To są miejsca, które zasługują na uwagę, niezależnie od ogólnego obrazu pacjenta.
Wahanie PD o 1 mm w pojedynczym miejscu mieści się w granicy błędu pomiarowego. Dwa lub więcej sąsiadujących miejsc, które wszystkie wykazują wzrost o 1 mm, to prawdziwy sygnał, nie szum.
Sygnały ostrzegawcze
- Zlokalizowany szybki wzrost PD w jednym miejscu, podczas gdy reszta jamy ustnej jest stabilna — często pęknięcie korzenia, zmiana endo-perio lub pozostawiony fragment, a nie pierwotne periodontitis.
- Nowe BOP w wcześniej stabilnych miejscach — wczesne zapalenie, które jeszcze nie przełożyło się na zmianę PD. Lecz teraz, nie przy następnej wizycie kontrolnej.
- Nowe zajęcie furkacji — najbardziej predykcyjne pojedyncze znalezisko dla przyszłej utraty zębów.
- Wzrost ruchomości bez wyjaśnienia okluzyjnego — progresja utraty kości, sprawdź radiogramy.
Kiedy ponownie wykonać diagram
- Zakończenie aktywnej terapii — punkt wyjściowy dla fazy utrzymania.
- Każda wizyta wspomagającej terapii periodontologicznej — zwykle co 3, 4 lub 6 miesięcy w zależności od ryzyka.
- Przed każdym skierowaniem chirurgicznym — specjalista potrzebuje porównywalnych liczb.
- Przed i po każdym ważnym wydarzeniu życiowym — ciąża, nowe rozpoznanie systemowe, rzucenie palenia, leczenie ortodontyczne.
Podsumowanie
Krwawienie przy sondowaniu
15%
Płytka
8%
Ropienie
2%
Średnia głębokość
2.4mm
Miejsca ≥4mm
12%
Najgłębsze
6mm
Pacjenci silnie reagują na porównanie wizualne. Zestawienie diagramów obok siebie pokazujące miejsce przechodzące z czerwonego 7 mm do zielonego 4 mm to najbardziej przekonujący argument za przestrzeganiem higieny, jaki kiedykolwiek przedstawisz na fotelu.
Interwały wizyt kontrolnych i wspomagająca terapia periodontologiczna
Wspomagająca terapia periodontologiczna (SPT) to najsilniejszy pojedynczy predyktor długoterminowego zachowania zębów u leczonych pacjentów — silniejszy niż początkowa ciężkość choroby lub rodzaj zastosowanej terapii aktywnej.
Stratyfikacja ryzyka
Ocena ryzyka periodontologicznego Langa i Tonettiego (Oral Health Prev Dent 2003) punktuje sześć czynników i kwalifikuje pacjentów do niskiego, umiarkowanego lub wysokiego ryzyka:
- Procent miejsc z BOP.
- Występowanie pozostałych kieszonek ≥5 mm.
- Liczba utraconych zębów (z 28, z wyłączeniem zębów mądrości).
- Utrata wsparcia periodontologicznego w stosunku do wieku pacjenta (%BL/age).
- Stany ogólnoustrojowe i genetyczne (cukrzyca, genotyp IL-1, tam gdzie dostępny).
- Czynniki środowiskowe (palenie, w paczkolatach).
Sześć wyników łączy się w wykres radarowy; rozmiar i kształt wielokąta decydują o kategorii.
Typowe interwały
- Niskie ryzyko — 12 miesięcy.
- Umiarkowane ryzyko — 6 miesięcy.
- Wysokie ryzyko — 3–4 miesiące.
- Bardzo wysokie ryzyko lub aktywne zapalenie — pozostań przy 3 miesiącach na czas nieokreślony, dopóki obraz się nie poprawi.
To są ustawienia domyślne, nie reguły. Wizyta kontrolna co 3 miesiące dla zdyscyplinowanego pacjenta z niskim ryzykiem to nadmierna opieka; wizyta kontrolna co 6 miesięcy dla palacza z pozostałymi kieszonkami 6 mm to zaniedbanie.
Co jest ponownie rejestrowane podczas każdej wizyty SPT
Pełne sondowanie sześciopunktowe, BOP, płytka i ruchomość przy każdej wizycie. Radiogramy co 2–3 lata, lub wcześniej, jeśli PD lub ruchomość uległy zmianie. Furkacje przy każdej wizycie, gdy zostaną zidentyfikowane. Aktualizuj pełną klasyfikację (stadium i stopień) corocznie — stadium może wzrosnąć, stopień może się zmienić, a rozpoznanie powinno to odzwierciedlać.
Eksport i udostępnianie diagramu
PDF dla pacjenta i sieci odbiorców skierowań
Podsumowanie jednostronicowe do wydruku, zawierające diagram, wiersz rozpoznania i kluczowe czynniki ryzyka, to pojedynczy najczęściej używany eksport w większości gabinetów. Pacjenci je zachowują. Specjaliści przyjmujący skierowania je czytają. Zermmi generuje profesjonalny PDF z dowolnego diagramu jednym kliknięciem — układ jest zaprojektowany tak, aby był czytelny bez komentarza słownego klinicysty, co jest testem, którego nie przechodzi większość eksportów diagramów.
Integracje i przenośność danych
Jeśli twój system zarządzania gabinetem przyjmuje dane periodontologiczne poprzez API lub ustrukturyzowany CSV, skorzystaj z tego. Jeśli nie, dołącz PDF do karty pacjenta i idź dalej — pixel-perfect integracja jest miłym dodatkiem, przenośność podstawowego rozpoznania jest niezbędna. Pacjenci mają prawo, zgodnie z RODO (UE) i HIPAA (USA), do kopii swojej dokumentacji klinicznej w postaci możliwej do odczytu maszynowego na żądanie, a diagramy periodontologiczne wliczają się do tego.
Gabinety wielospecjalistyczne i wielooddziałowe
Używaj tego samego narzędzia do diagramowania na wszystkich stanowiskach. Pojedynczym najczęstszym źródłem niespójności długoterminowej w gabinetach z wieloma stanowiskami są różne higienistki stosujące różne konwencje w różnym oprogramowaniu. Wybierz jedno, udokumentuj używane punkty odniesienia i wymagaj, aby wszyscy w zespole używali go w ten sam sposób.
Używanie Zermmi do diagramowania periodontologicznego
Zermmi jest zbudowany wokół procesu opisanego w tym podręczniku. Wybory, które mają znaczenie w codziennym użytkowaniu klinicznym:
- Automatyczne przechodzenie między miejscami. Wprowadź wartość, kursor przechodzi do następnego oczekiwanego miejsca, utrzymujesz oczy na pacjencie i sondzie. Działa dla obu stylów sekwencji opisanych powyżej.
- Realistyczna wizualizacja zęba. Diagram pokazuje anatomicznie poprawne kształty zębów i renderuje recesję, głębokość kieszonki oraz zajęcie furkacji jako widoczną geometrię — a nie tylko liczby w polach. To ma znaczenie dla rozmowy z pacjentem przy fotelu.
- Historia per pacjent z porównaniem obok siebie. Dwa dowolne diagramy tego samego pacjenta można nałożyć, aby uzyskać porównanie zielony/żółty/czerwony opisane w sekcji długoterminowej powyżej.
- Natychmiastowe statystyki podsumowujące. Średnia PD, średnia CAL, BOP%, płytka% obliczane na żywo podczas diagramowania. Podsumowanie aktualizuje się, zanim skończysz drugi łuk, co jest jedynym użytecznym momentem aktualizacji.
Natychmiastowe podsumowanie
Obliczanie kluczowych wskaźników periodontologicznych w czasie rzeczywistym
Krwawienie
Płytka
Głębokość kieszonki
Miejsca >4mm
Obliczenia aktualizują się automatycznie podczas kartowania
- Profesjonalny eksport PDF. Jedno kliknięcie, jedna strona, gotowe do skierowania lub do wręczenia pacjentowi. Brak wymaganego logowania do użytku jednorazowego.
- Wielojęzyczny. 18 języków, w tym główne języki europejskie, wschodnioazjatyckie i bliskowschodnie. Wydruki dla pacjenta w języku pacjenta zmniejszają lukę w zrozumieniu, którą tworzą narzędzia do diagramowania tylko po angielsku.
Profesjonalny branding
Downtown Dental Care
Gabinet stomatologiczny
Dane kontaktowe
Zacznij diagramować, bezpłatnie i bez rejestracji, na /periochart.
Dalsza lektura
- Papapanou PN, et al. Periodontitis: Consensus report of workgroup 2 of the 2017 World Workshop on the Classification of Periodontal and Peri-Implant Diseases and Conditions. J Clin Periodontol. 2018.
- Tonetti MS, Greenwell H, Kornman KS. Staging and grading of periodontitis: Framework and proposal of a new classification and case definition. J Periodontol. 2018.
- Lang NP, Tonetti MS. Periodontal risk assessment (PRA) for patients in supportive periodontal therapy (SPT). Oral Health Prev Dent. 2003.